మేమాడిన గేదెల పందెం ఆట

     ఓ రకంగా  చెప్పాలంటే పల్లెల్లో బాల్యం చిన్ననాటి స్వర్గం. అందులోని మాధుర్యం అనుభవిస్తేనే గాని తెలీదు. ఆటలకు విశాలమైన పచ్చిక మైదానాలు. వాటికి తోడు చెట్లు, చేమలు, చెఱువులు, కాలువలు.. వీటితో అనేక కొత్త కొత్త ఆటలు. ఆ సమయంలో ఒంటికి దెబ్బలు కూడా అలాగే తగిలేవి. అంతమాత్రాన ఆటలు ఆపెయ్యాలంటే మనసు ఒప్పుకుంటుందా? అది పలుపు తెగిన లేగదూడలాంటి. దెబ్బతగిలితే ప్రకృతి వైద్యం చేసుకుని మళ్ళి ఆటల్లో పడటమే. 

     మా పిల్లగాలం అందరూ కలసి ఒకరోజు గేదెల పందెం అనే కొత్త ఆట కనిపెట్టారు. ఇందుకు కావల్సింది రెండు గేదెలు, ఇద్దరు కుర్ర మొనగాళ్ళు.  కాబోలోరు తూము కాడ నుంచి అవుచ్చెఱువుకి మధ్య దూరం రెండు కిలో మీటర్లు ఉంటుంది. మందలోంచి రెండు గేదెల్ని ఎంచుకోవాలి. కాబోలోరు తూము దగ్గర ఇద్దరు కురాళ్ళు గేదెల పై ఎక్కి ఎలాంటి ఆధారాన్ని పట్టుకోకుండా కూకోవాలి (...అంటే కూర్చోవాలి). ఎనక నుంచి మరో ఇద్దరు కుర్రాల్లు వాటిని కొడుతూ వుంటే అవి గబగబ నుడుస్తూనో, పరిగెడుతూనో కాబోలోరు దారంటా అవుచ్చెఱువు వైపు లగెడతాయి. గేదెలపై కూకున్న వాళ్ళలో ఎవరైతే పడకుండా చివరి వరకు వుంటారో వాళ్ళు గెలిచినట్టు లెక్క. ఎవరైనా మద్దెలో పడిపోతే పడ్డచోట నుంచి కుంటుకుంటూ, కూత పెట్టుకుంటూ అవుచ్చెరువు వరకు వెళ్ళాలి.  

     కాబోలోరు తూము కాడనుంచి పందెం మొదలయ్యింది. యార్లగడ్డ  ముత్యాలు కొడుకు దాసు, మారంపూడి వాన కొడుకు సామి  ఇద్దరూ గేదెల్ని ఎక్కారు. ఎనక నుంచి మరో ఇద్దరు వాటిని తూటు కర్రల్తో, తోలుగర్రల్తో కొడుతున్నారు. అవి గెలాపెడుతున్నాయి. పైనున్న ఇద్దరు కింద పడకుండా గేదెల పొట్టల్ని కాళ్ళతో తన్ని పట్టుకుని కూర్చుని పట్టు నిలుపుకుంటున్నారు. చుట్టూ మిగిలిన పిల్లగాలం అరుపులు, కేకలు,గోలలు.. ఆళ్ల గోలకి ఆ గేదెలు రెండూ ఇంకా గెలాపెత్తుతున్నాయి.   గొల్ల సత్తుం గారి ఇల్లు మలుపు దాటాక అప్పలాచారి గారి నల్ల చెఱువు చూడగానే అందులో ఒక గేదె అమాంతంగా చెరువులోకి దూకేసింది. దాంతో దాని మీద కూకున్న మారంపూడి వాన కొడుకు సామి తల్లకిందులుగా కిందకి పడుతూ చెరువులోకి వంగి వున్న కొబ్బరి మట్టలో పడ్డాడు. వెంటనే మాలో కొంచెం పెద్దోడు, పొడుగ్గా వుండే కాశి గబగబ కొబ్బరి మట్ట ఎక్కి సామిని చెర్లోకి తోసేసి బయటకు లాక్కొచ్చాడు.  కొబ్బరి మొత్తలు, డొలకలకు సామి ఒల్లంతా చీరుకుపోయి పల్చగా రక్తం బయటకొత్తుంది. చుట్టు చేరిన పిల్లగాలమంతా ‘రక్తం..రక్తం..రేయ్ ఉత్తరేణి ఆకు తెండ్రా’ అని అరుస్తున్నారు. అది ఎక్కడుంది.... కింద వుంది చూడండి!

     దీని ఆకుల్ని కోసి అరచేతుల్లో వేసుకుని వుండలా చుట్టి నలిపితే పసర వస్తుంది. దాని దెబ్బల మీద వేస్తే కొంచెం మండుతుంది కాని... రెండు రోజులకు పుండు మాడిపోతుంది. పల్లె బతుకులకు ఇదో ప్రకృతి వైద్యం, అందుకే ఒక మాదిరి దెబ్బలకు మేం భయపడం,,డాక్టరనో,,బిళ్ళలనో పరిగెత్తం.

గేదెల పందెం లో అప్పలాచారి నల్ల చెఱువు కాడ తల్లకిందులుగా కిందపడి ఒళ్ళంతా దెబ్బలు తిన్నాడు సామి. ఈ విషయం ఇంట్లో తెలిసి జరిగిన పెళ్ళి గురించి మళ్ళీ టపాలో చెప్తాను.

వేసవి పగబట్టింది!

ఆకాశంలో సూర్యుడు ఉగ్రరూపందాల్చినట్టు,

అగ్నిదేవుడు ఆగ్రహంతో రగిలిపోతున్నట్టు,

నిప్పుల కొలిమిలో అభ్యంగస్నానం చేస్తున్నట్టు,

నీడలు సైతం కొవ్వొత్తిలా కరిగిపోతున్నట్టు,

ఒకటే వేడి...!

నీరెండ కూడా నోరుతెరిచి చూస్తుంది

పట్టు చిక్కితే వడదెబ్బ కొట్టి మట్టుపెట్టాలని,

కిరణాల కోరలతో మరణాల పలహారాన్ని ఆరగించేయాలని.

ఈ వేసవి ఎందుకంతగా పగబట్టింది?

ఆకలిమంటతోనా?

కాదు...కాదు కడుపు మంటతో!

ప్రకృతి గర్భంలో పురుడుపోసుకున్న మానవుడు

కాలుష్య జ్వాలలతో కన్నతల్లి కడుపును కాల్చేస్తుంటే

ఆ కన్నపేగు మాత్రం ఎంతవరకు భరిస్తుంది?

అందుకే వేదనను వేడిగాలుల రూపంలో ప్రపంచం పైకి వదిలి

సాంత్వన పొందే ప్రయత్నం చేస్తుంది.

మనం తీసుకుంటున్న గోతిలో మనం

     ఎండలు మండిపోతున్నాయి, వడదెబ్బలకు జనం పిట్టల్లా రాలిపోతున్నారని గుండెలు బాదుకుంటున్నాం కాని ఇది పూర్తిగా మన స్వయంకృతం. మనం తీసుకుంటున్న గోతిలో మనమే పడుతున్నాం.  ప్రత్యక్షంగానో లేక పరోక్షంగానో  పచ్చని ప్రకృతిని ఎవరి పరిదిలో వారు చెరబడుతుంటే పాపం అది మాత్రం ఏంచేస్తుంది. పుడమితల్లిని కాపాడుకోవడంలో జనం చూపిస్తున్న అలవిమాలిన నిర్లక్ష్యం మున్ముందు మరింత ఉదృతమై మానవాళిని వివిధ రూపాల్లో ముంచెత్తబోతుందని చెప్పడానికి ఇవన్నీ నిదర్శనాలు.

     ప్లాస్టిక్ వినియోగాన్ని తగ్గించడని  ఎంతమొత్తుకున్నా బజారుకు వెళ్ళినప్పుడు కవర్ కొనడానికి మొగ్గుచూపుతాము తప్ప ప్రత్యామ్నాయాన్ని ఎంతమాత్రం ప్రోత్సాహించం. కురుస్తున్న వర్షం వృధాకాకుండా ఒడిసిపట్టండి అని పర్యావరణవేత్తలు తలబాదుకున్నా మన తలకెక్కదు సరికదా... మన ఇంట్లో ఇంకుడుగుంట తవ్వేంత ఉడత సాయం కూడా మనం చెయ్యలేము. కొత్తగా ఇల్లు కడుతుంటే జానెడు నేలను మిగిల్చి రెండు చెట్లు నాటి పచ్చదనానికి మనవంతు ప్రాణంపోయాలనే బుద్ది మనలో ఎంతమందికి ఉంటుంది. ఇంధనాన్ని ఆదాచేసి భూతాపాన్ని తగ్గించాలనే కనీస బాధ్యత కూడా మనకు గుర్తుకురాదు. ఒక పేపర్ ని వేస్ట్ చెయ్యడం లాంటి చిన్న చిన్న పనులద్వారా కూడా మనం ప్రకృతిని తీరని అనర్ధం చేస్తున్నాం.  చెప్పుకుంటూపోతే ఇలాంటివి కోకొల్లలు. పక్కింటివాడి ఇల్లు తగలడుతుంటే మనకెందుకులే అని ఊరుకుంటే తర్వాత తగలబడేది మన ఇల్లే. ఎండ తీవ్రతకు తాళలేక ఎవరో చనిపోయారని నేడు లెక్కలేసుకుంటున్నమనమే..రేపటి చావుచిట్టాలో ఉండమని గ్యారంటీలేదు. నిజంగా ఇది ప్రకృతి మనకు చేస్తున్న ఒక ముందస్తు హెచ్చరిక. ఇప్పటికైనా కళ్ళుతెరవకపోతే మున్ముందు మిగిలేది బూడిదే.